Prolog

     Samotnie stojący zamek na środku wyspy na pewno nie zachęca do odwiedzin. Złowieszcze mury, małe okienka i aura tajemniczości wydają się być czymś magicznym i przerażającym. Szczególnie w nocy, kiedy blask księżyca oświetla stary kamień i pada do wnętrza pokoju, oświetlonego jedną, jedyną świeczką.

     Wokół stołu siedzi pięć postaci spowitych w czarne materiały swych szat. Milczą. Nikt nie śmie odezwać się jako pierwszy. W końcu słychać szept, który zmienia się z każdym wypowiedzianym zdaniem. Głos dziecka, głos dorosłej kobiety, głos chłopca. Resztę zebranych przechodzą ciarki, jednak słuchają z uwagą. Żadne z nich nie przerywa, zaś ich oczy błyszczą gniewem. Słowa wiszą w powietrzu, złe czasy nadchodzą, a oni są bezradni, jak nigdy. Przepowiednia została wygłoszona, a ani jedna żywa dusza nie pragnie zesłać na siebie złości wyroczni, zaprzeczając jej przesłaniu.

„Piętnastej nocy lipca przyjdzie na świat dziecię, które zmieni oblicze tego świata

Obudzi dawne moce, duchy i przywróci zło, wieki temu potępione

Odkryje drugą stronę człowieka, wydobędzie dawne słowa i odnajdzie w sobie siłę

Zjednoczy miliony, ukaże jednostki

Pozna prawdę, ukrytą głęboko, skrytą przed wzrokiem ludzi

By rzucić wyzwanie piątce, by przywrócić wolność, by ukazać inne ścieżki i na zawsze wyzwolić lud

Stanie na szczycie, zabierając po drodze to, co najlepsze

Będzie jednym z piętnastu.”

     Piątka czeka na spełnienie przepowiedni tydzień, jednak nic niezwykłego się nie dzieje. Mijają lata, a oni zaczynają tracić swoje siły, a zarazem podbudowują władzę. Pojawiają się wątpliwości. Lud zapomina o przepowiedni, a wszystko wydaje się być mrzonką starych głupców, którzy ciągle mają nadzieję na nastanie lepszych czasów.

     I wtedy, piętnastego lipca, sto pięćdziesiąt lat po wygłoszeniu przez wyrocznię słów, w małym domku rozlega się płacz dziecka. Nic już nie będzie takie same. Nowe dni nadchodzą.

***

Serdecznie witam na moim blogu. Mam nadzieję, że znajdzie się parę osób, które zechcą czytać moje wypociny.